حسب الامر، اين ماه مبارك رو تمام روزه بوديم. روزه ي شك رو هم ادا كرديم تا هم دلمون صاف شه، هم، كه نگيد اين رعيت، هميشه ي خدا گدا گشنه است و از زير كار در رو.

نماز جعفر طيار و نماز شبمون رو هم به نماز وظيفه هامون علاوه كرديم فقط براي خشنودي شخص شما. به خودتون قسم پيشونيمون پينه زده از بس روي اون مهر تبركي اي كه مش ممد از سر خاك -قربونش بريم، مولامون برامون آورده، سجده تون رو كرديم. هنوز كه هنوزه اين اقدس بهمون غر مي زنه كه چرا شب احياي اول رو به ديم ندوختيم و وسط هاي روز ديم يه چرتي زديم… بهش مي گيم: اوني كه ما مي شناسيم، كرمش اون قدري هست كه به خاطر يه خبط ساده ي بنده اش، شفاي اين دختره ي بخت برگشته رو نندازه به سال بعد.